یک نفر در من تو را فریاد کرد      بغض دیرین مرا آزاد کرد            یک نفر در من صدایت کرد رفت

درهوای من رهایت کرد و رفت     باز یادت بر سرم آوار شد         خاطرات کهنه ام  بیدار شد

باز در من شعله ای سرکش گرفت     باز روح خسته ام آتش گرفت        باز در شهر خیالت گم شدم

در خیابان وصالت گم شدم            گم شدم در کوچه های خستگی         بر دو راهی های صد دلبستگی

در میان پیچ و تاب خاطرات         در به در گشتم به دنبال صدات          ره نشین کوی لبخندت شدم

در پی ات هر جای این شهر شلوغ        سر زدم حتی به بازار دروغ       باز گم گشتم در این شهر غریب

باز افتادم به بن بست فریب           گرچه در دل حرف من بسیار بود       روبه روی من فقط دیوار بود

در سکوت سرد این دیوارها         من کفن کردم دلم را بارها                 مردم از بی  دردی نامردها

مردم از نامردی بی دردها         وای که این مردم نا درد مند              بر سرم بی تو چه آوردند

بی تو قلبم را به غارت برده اند     بی تو روحم را اسارت برده اند        بارها مرگ دلم را دیده اند

بارها بر درد من خندیده اند         می زنند از پشت خنجر بر دلم         می فروزند آتش غم در دلم

راه می بندند بر فریاد من           شاد می گردند از  ناشاد من           تو نبودی آتش افروختند

ازتو گفتنهای من را سوختند         تو نبودی هیچ کس با من نبود          هیج کجا اشک مرا دامن نبود

تو نبودی از زیر سقف گریه ها    می زدم هر شب صدایت بی صدا    بی تو هرجا میروم نا آشناست

هر کجا پا می گذارم نا کجاست     رفتی از دست منو رفتم زدست      بی تو می گرید دلم از هر چه هست

بی دو دستت مانده ام بی آشیان      بی دو چشمت  مانده ام بی همزبان    از رفیق عاشقای  غربتم

همنشین سالهای غربتم                 باز گریه هایم را ببین              زخم حصرت در صدایم را ببین

خستگی های مرا آغوش کن        قصه های غربتم را گوش کن        گوش کن از غم سرودنهای من

من از این بی صدای خسته ام      هر که زیبا بود زجرش دهند      هر که زشتی کرد اجرش دهند